พอเพียง วัดกันที่ตรงไหน

bb99


พูดถึงคำว่า พอเพียงกับการดำเนินชีวิต หรือ ความเป็นอยู่อย่างพอเพียง

หลายท่านคงจะเกิดคำถามขึ้นมาในใจว่า แล้วอย่างไรล่ะ ถึงจะเรียกว่าอยู่อย่างพอเพียง

หรือแค่ไหนถึงจะเรียกว่าพอประมาณ เอาเกณฑ์อะไรมาวัด พอเพียงของฉันกับพอเพียงของเธอต้องเท่ากันหรือไม่

 .................

คิดแบบง่ายๆ

“…การประกอบอาชีพที่ซื่อสัตย์สุจริต ดำรงชีวิตด้วยการพึ่งพาตนเอง

เปรียบเสมือนการยืนบนขาตนเอง โดย “ไม่เขย่ง หรือ ย่อ

การยืนอยู่บนขาของตนเองด้วย “การเขย่ง” เป็นการดำรงชีวิตที่ไม่มีความสุข

 ยึดติดกับวัตถุ ค่านิยม สังคมที่ฟุ้งเฟ้อ จนเกินฐานานุรูปแห่งตน ไม่รู้จักประมาณตนเอง มีกิเลสตัณหาทะยานอยากไม่สิ้นสุด

 เต็มไปด้วยความไม่รู้จักพอ ไม่พอใจในสิ่งที่ตนเองมีอยู่

ขาดความพอดี เป็นลักษณะของการเลียนแบบผู้อื่นที่เห็นว่าเขามีสิ่งใดแล้ว เราต้องมีเหมือนเขาบ้าง ไม่เช่นนั้นจะรู้สึกว่าเป็นผู้ต่ำต้อย ด้อยกว่าผู้อื่น เดี๋ยวเขาหาว่าไม่ใช่พวกเดียวกัน เป็นพวกแปลกแยก

กลัวเข้าสังคมกับเขาไม่ได้ กลัวคนอื่นเขาว่า กลัวคนอื่นเขาดูถูก หรือกลัวอะไรต่อมิอะไรอย่างอื่นอีกสารพัด ตามแต่ละปัจเจกบุคคลจะมีความคิดเห็นไปตามทัศนคติ ความเชื่อถือ ความยึดมั่นถือมั่นแห่งตน ประสบการณ์ สติปัญญา

ซึ่งสิ่งเหล่านี้ จะใช้เป็นข้ออ้าง ที่จะนำเอามาเป็นเหตุผลสนับสนุนให้ความต้องการแห่งตนได้รับการตอบสนองในสิ่งที่ตนเองปรารถนา

หรือตามความต้องการในการอยากมีอยากได้ เป็นไปตามกิเลสตัณหาทะยานอยากแห่งตน

ส่วนการยืนอยู่บนขาของตนเองด้วย “การย่อ” เป็นการดำรงชีวิตที่ไม่มีความสุขอีกเช่นกัน

เป็นชีวิตที่แห้งแล้ง ขาดความพอดี พอเหมาะพอประมาณ ยึดมั่นถือมั่น หรือ ประหยัดจนเกินเหตุ ไม่สมฐานานุรูปแห่งตน อยู่อย่างลำบากยากไร้

แต่มีอันจะกิน หรือมีแต่ไม่ใช้ เป็นลักษณะที่ไม่สนใจใคร ไม่สนใจใครว่าจะถูกมองอย่างไร ตรงกันข้ามกับการดำรงชีวิตที่ยืนอยู่บนขาตนเองด้วยการเขย่ง…”

ทั้งการยืนด้วยการเขย่งหรือด้วยการย่อ เป็นการเปรียบเทียบให้เห็นภาพได้อย่างชัดเจนมากต่อการใช้ชีวิตที่ไม่พอเพียง

ไม่เหมาะสมกับอัตภาพของตนเอง สังคมทุกวันนี้ มีผู้ที่ยืนด้วยการเขย่งหรือย่ออยู่มากมาย ก็อยากจะตะโกนถามกันให้ดังๆ ว่า เมื่อยขากันหรือยังครับ

อย่าลืมว่า เรามิได้ยืนอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้ หากแต่ยังมีผู้ที่ยืนอยู่ข้างๆ อีกมากมาย

สิ่งที่ควรถามต่อไปอีกขั้นหนึ่ง ก็คือ .........

เรามายืนกอดคอกันดีมั๊ย ต่างคนต่างคำนึงถึงซึ่งกันและกัน ใครที่ยืนได้มั่นกว่าก็มากอดคอพยุงผู้ที่ขายังมีกำลังไม่แข็งแรงพอที่จะยืนได้ด้วยตัวเอง ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน นำไปสู่การพึ่งพิงอิงกัน (Inter-dependent) มีความสามัคคีที่จะเดินไปด้วยกัน

เริ่มจากคนไทยด้วยกันเองนี่แหละ ยังไม่ต้องคิดไกลไปกอดคอกับคนในบ้านอื่นเมืองอื่น หากเราปฏิบัติได้ สังคมไทยก็จะน่าอยู่ขึ้นอีกเยอะ อย่ามาให้ต่างชาติเขานินทาได้ว่า คนไทยเราเต่าเหม็นจนกอดคอสามัคคีกันไม่ได้

คุณจิราพร เอี่ยมสมบูรณ์ ได้แสดงทัศนะผ่านทางบทความที่ส่งมายังคอลัมน์พอเพียงภิวัตน์ ต่อคำถามของการดำรงชีวิตอย่างไร ถึงจะเรียกว่า “อยู่อย่างพอเพียง” ไว้อย่างน่าสนใจ

.............................................


ที่มา : บางส่วนจาก http://faq.sufficiencyeconomy.com/2006/11/blog-post_07.html


 ใน sufficiencyeconomy.com

ใส่ความเห็น

© Copyright 2017 Welovethaiking.com , all rights reserved